„Zrozumieć Indie”

Ryszard Piekarowicz

Książka i Wiedza, 1977, 458 str.

Książka ta naprawdę pomaga zrozumieć Indie. Napisana została przez korespondenta PAP’u mieszkającego w Indiach na przełomie lat 60 i 70-tych, który pokazuje, jak niezwykły i pełen wewnętrznych sprzeczności jest to kraj. Piekarski pisze lekko i ciekawie (w przeciwieństwie do kilku innych autorów tego okresu), dzięki czemu z książki tej łatwo zapamiętuje się bardzo wiele informacji.

Autor dotyka sedna problemów, ukazuje je z przeróżnych stron. Porusza m.in. tematykę mitu świętej krowy, doszukując się pożytku z mas bezużytecznego bydła; opisuje perypetie zielonej rewolucji; snuje rozważania na temat sposobów zapobiegania zbyt wysokiej liczbie urodzeń; pokazuje upadek maharadżów, opisując jednocześnie ich absurdalne zachowania; porusza też tematy czysto polityczne. Zdecydowanie warto przeczytać tą książkę, można dzięki niej zrozumieć wiele mechanizmów rządzących tym olbrzymim krajem.

„The Customs of the Kingdoms of India”

Marco Polo – „The Indian Ocean, c. 1310″

Penguin Books, 2007, 85 str.

Indie widziane oczami Marco Polo. W swoich zapiskach podróżnik ten przedstawia niezwykłe obserwacje, w które aż trudno czasem uwierzyć. Częściowo z pewnością prawdziwe, częściowo na pewno wymyślone historie bez względu na swą autentyczność stanowią fascynującą lekturę pełną zapachów, dźwięków i obrazów z dalekich, nieznanych Indii wczesnego średniowiecza.

„Hindu Feasts Fasts and Ceremonies”

Pt. S. M. Natesa Sastri

Winsome Books India, 2005, 150 str.

Zdecydowanie warto przeczytać tą książkę – być może nie całą na raz, bo pomieszać się mogą nazwy poszczególnych świąt, ale na pewno zaglądając do niej w miarę potrzeby. Autor w przystępny sposób przedstawia zwyczaje związane z większością świąt i festiwali Indii. Przeczytamy tu nie tylko o Dipavali, Holi i obchodach Nowego Roku, ale poznamy też rytuały pogrzebowe, ślubne, wprowadzające w dorosłość, a także charakterystyczne cechy obrządków poświęconych ważniejszym bogom.

„Tirukkular – święta księga południowych Indii”

Tiruwalluwar; przełożył, wstępem i komentarzem opatrzył Bohdan Gębarski

Ossolineum, 1977, 187 str.

Książka ta przedstawia polskim czytelnikom bardzo ważne dzieło w literaturze południowych Indii – Tirukkular, napisane przez Tiruvalluvar’a prawdopodobnie między 1 a 8 stuleciem n.e. Są to w dosłownym tłumaczeniu „święte dwuwiersze”, poświęcone przeróżnym aspektom życia. Znaleźć tu można pradawne, a jednocześnie jakże aktualne prawdy: o obowiązkach żony, o narodzinach dziecka, o wadze dobrego słowa, o zawiści i przebaczeniu, o hipokryzji, o wartości wiedzy, o stosunku do krewnych i przyjaciół, o zatrudnianiu odpowiednich ludzi, o niesprawiedliwych rządach, tyranii i ministrach, o dobrej wymowie, o działalności państwowej, o trafnej ocenie słuchaczy, o długotrwałej przyjaźni, o bezużytecznym bogactwie, o zwątpieniu, nędzy i dąsach, o pojednaniu, pragnieniu pieszczot, a także o pijaństwie i ladacznicach. Istna kopalnia cytatów.

„Customs & Etiquette of India”

Venika Kingsland

Simple Guides, London, 2005, 95 str.

Ciekawy, dowcipny i naprawdę niezwykle przydatny przewodnik po obyczajach indyjskich. Rozpoczyna go zwięzły i obrazowy opis regionów i ludzi je zamieszkujących z rozróżnieniem na charakterystyczne cechy wyznawców poszczególnych religii. Następnie autorka w bardzo przystępny sposób przedstawia rytuały i zwyczaje związane z licznymi świętami indyjskimi oraz wydarzeniami rodzinnymi i społecznymi. Opowiada o zwyczajowych pozdrowieniach, tematach tabu, poczuciu humoru, kinie, zachowaniu przy stole, prezentach, herbacie, zakupach, podróżowaniu i wielu wielu innych aspektach indyjskiego życia.

„Czym są Wedy – zarys myśli staroindyjskiej wraz ze słownikiem terminów sanskryckich”

Satsvarupa dasa Gosvami

Zakład Graficzny Politechniki Wrocławskiej, Wrocław 1986, 148 str.

Napisana niestety dość topornym językiem, a jednak warta przeczytania. Książka ta pomaga zrozumieć czym są wedy, jakie jest ich pochodzenie, opisuje wedyjski proces zdobywania wiedzy, relację guru-uczeń, parampara. W kolejnych rozdziałach poznajemy elementy myśli wedyjskiej i różne do niej podejścia a także filozofię społeczeństwa wedyjskiego. Bardzo przydatny okazuje się zamieszczony z tyłu słownik pojęć sanskryckich.

„Women of India”

Swami Vivekananda

Sri Ramakrishna Math, Chennai, 129 str.

Książeczka ta (bo trudno ją nazwać książką) stanowi zapis przemówienia poświęconego tematyce kobiet w Indiach, jakie wygłosił mędrzec indyjski Swami Vivekananda w Shakespeare Club Home w Kaliforni w 1900 roku. Kobieta indyjska jest tu niemalże wynoszona na ołtarze jako wspaniała matka, żona i partnerka. Swami przedstawia obraz kobiety, która nie stoi i nie powinna stać niżej w hierarchii społecznej niż mężczyzna, która w równym stopniu nadaje się na przywódcę i która ma równe prawo do kształcenia się w wybranym przez siebie kierunku. W przemówieniu pojawia się też porównanie kobiet zachodu i wschodu. Dodatkowo w książce znalazły się też wybrane wywiady, w których Vivekananda odpowiada na pytania słuchaczy.

„Mitologia indyjska”

Marta Jakimowicz-Shah, Andrzej Jakimowicz

Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa, 1982, 384 str.

Obowiązkowa pozycja. Co prawda książka poświęcona jest głównie hinduizmowi i skupia się na mitologii bogów z pominięciem legend o herosach i ludziach, jest to jednak bogate i rzetelne opracowanie, które pozwala uporządkować sobie jakże skomplikowany obraz indyjskiego panteonu. Bardzo dobrze się je czyta. Książka dość bogato ilustrowana głównie zdjęciami rzeźb.

„Dances of India – Kathak”

Shovana Narayan

Wisdom Tree, New Delhi, 2004, 96 str.

Ilustrowana pięknymi zdjęciami książka opowiada o klasycznym tańcu północnych Indii zwanym Kathak – o jego ponad 2000-letniej historii, charakterystycznych cechach, formie. Odpowiada też na wiele pytań, tłumaczy powstałe przez lata nieścisłości – zadowoli zarówno początkujących jak i koneserów tej formy sztuki.

„Best of Grandpa’s Tales”

Shanti Publications, Delhi, 2004, 144 s.

Zbiór 139 krótkich, jednostronicowych opowiadań dla najmłodszych. Zgrabnie podane historyjki z morałem opowiadają o dobrze znanych nam z dzieciństwa bohaterach – żebraku, królu, mądrej gospodyni, a także o lisie, gawronie, myszy czy złym wilku. Ciekawie podane, z wyraźną nutką orientu (opowiadania osadzone są w kulturze indyjskiej).